Różnica między pompami samozasysającymi a pompami odśrodkowymi

Pompa samozasysająca jest pod względem klasyfikacji specjalnym rodzajem pompy odśrodkowej, jednak jej działanie znacznie różni się od działania standardowych, zwykłych pomp odśrodkowych.

Standardowa pompa odśrodkowa tłoczy wodę za pomocą siły odśrodkowej generowanej przez obrót wirnika. Ma ona rygorystyczne wymagania: obudowa pompy i cały rurociąg ssawny muszą być całkowicie wypełnione wodą i odpowietrzone przed uruchomieniem. Jeśli powietrze dostanie się do rurociągu ssawnego, pompa nie będzie w stanie prawidłowo zasysać wody. Po wyłączeniu, woda w rurociągu ssawnym ma tendencję do cofania się do źródła wody, co zazwyczaj wymaga ponownego napełnienia pompy przy kolejnym uruchomieniu. Dlatego konwencjonalne pompy odśrodkowe są preferowane do montażu poniżej poziomu wody. Jeśli pompa jest umieszczona powyżej źródła wody, należy dodatkowo zamontować zawór stopowy, aby zatrzymać wodę i zapobiec cofaniu się cieczy. Standardowe pompy odśrodkowe charakteryzują się wysoką sprawnością ogólną, zapewniając lepszą wydajność i wysokość podnoszenia przy tej samej mocy silnika. Mają prostą konstrukcję, łatwą konserwację i są tańsze. Ich wadą są rygorystyczne wymagania dotyczące szczelności rurociągu; nawet niewielki wyciek powietrza zatrzyma zasysanie wody. Wielokrotne zalewanie staje się problematyczne przy częstym uruchamianiu i zatrzymywaniu. Nadają się do zastosowań wymagających stabilnego poziomu wody, wygodnego dostępu do zalewania i długotrwałej, ciągłej pracy, takich jak cyrkulacja wody, stałe zasilanie zbiorników wodą i utrzymywanie ciśnienia w rurociągach.

Pompy samozasysające posiadają zmodyfikowaną konstrukcję z wbudowaną komorą magazynowania wody, układem recyrkulacji i zaworem zwrotnym. Wymagają napełnienia wodą tylko przed pierwszym użyciem. Po normalnym wyłączeniu pompy w komorze pompy może pozostać pewna ilość wody, co eliminuje konieczność ponownego zalewania pompy przy każdym uruchomieniu. Podczas pracy, resztkowa woda w komorze pompy miesza się z powietrzem z rury ssawnej, stopniowo usuwając powietrze z rurociągu i wytwarzając podciśnienie na poborze wody. Niewielka ilość uwięzionego powietrza jest dopuszczalna, a niewielki wyciek z rurociągu nie spowoduje natychmiastowego przerwania pompowania. Największą zaletą jest możliwość montażu nad powierzchnią wody, co zapewnia elastyczność układu, co sprawdza się w przypadku wody ze studni, poboru wody ze studzienek, częstych cykli włączania i wyłączania oraz w miejscach, gdzie wielokrotne zalewanie pompy jest uciążliwe. W porównaniu ze zwykłymi pompami odśrodkowymi o identycznej mocy, pompy samozasysające zapewniają nieco niższą wysokość podnoszenia i wydajność, przy nieznacznie niższej sprawności i wyższej cenie. Wąski, wewnętrzny, samozasysający kanał recyrkulacyjny jest podatny na zatykanie przez piasek lub zanieczyszczenia stałe przenoszone w wodzie, co wymaga szczególnej uwagi podczas rutynowej konserwacji. Wysokość ssania również ma swoje ograniczenie; standardowe modele zazwyczaj mają maksymalną wysokość ssania 4–8 metrów, powyżej której woda nie może być podnoszona.

Krótko mówiąc, preferowane są zwykłe pompy odśrodkowe, jeśli instalacja na to pozwala, a poziom wody pozostaje stabilny. Pompy samozasysające są zalecane, jeśli pompa musi być zamontowana ponad powierzchnią wody, a regularne zalewanie jest niepraktyczne.